Sklepienia

Podstawowy materiał był to kamień i cegła wypalona z gliny. W architekturze romańskiej dachy były niestrome kryte dachówką, łukiem lub płytami kamiennymi, wyjątkowo pojawiły się ślady ołowiane na kościołach. Romańskie sklepienia kolebkowe, wzmacniano gurtami, czyli łąkami rozmieszczonymi w pewnych odstępach, opartymi na wspornikach lub służkach smukłych kolumienkach przyściennych. Sklepienia krzyżowe utrzymują żebra tj. łąki profilowane, sięgające po krawędziach przenikania się kolesek. Opierają się one także na wspornikach lub służkach. W miejscu krzyżowania się żeber umieszczono zwornik. Charakterystyczne są kolumny o początkowo gładkich, a później o zdolnościach spiralnym zawoskowanych trzonach. Bazy oparte na kwadratowej płycie zakończono tzw. „szponami.” Charakterystyczne są także głowice kostkowe. Sklepieniem krzyżowym przykrywamy powierzchnie tylko kwadratowe. W miejscach podparcia sklepień nawy głównej umieszczono masywne filary, a między nimi ustawiono mniejsze kolumny (system wiązany – kwadratom pola nawy głównej odpowiadały kwa kwadraty nawy bocznej).