Reprendykularny

Był to późny okres gotyku angielskiego, gdzie budowano katedry, wieże, kaplice i przedsionki. W rzeczywistości gotyk reprendykularny był to gotyk dekoracyjny, łączący kilka stylów architektury gotyckiej – „neo” - oczy – „pseudo”, co wzorowało się na gotyku Angielskim również w Polsce. Owej odmiany nie przyjęto na południu, co za to doceniono w Hiszpanii i we Włoszech. W Hiszpanii plany architektury były pokrewne francuskim, lecz dekoracja o charakterystyce bogatszej bez wpływu Islamu. We Włoszech zaś można było się spytać czy budowle są gotyckie mimo żeber i sklepień np. katedra we Florencji. Wyjątkiem jest Katedra w Mediolanie (XVI – XV w.) budowana w latach 1385-1485 gdzie w budowie uczestniczyli także Niemcy. Jej plan i dekoracje są wybitnie gotyckie tzw. północne, chór ukończono w 1450 r., natomiast nawy i transept trochę później. Samą fasadę postawiono w XIX wieku, który przyniósł również ozdoby w tym samym czasie. Inne budowle to San Antonio w Padwie, San Antonio w Bolonii, kryte kopułami pod wpływem Bizancjum.