Palacowe

W budownictwie tym wprowadzono układy korytarzowe zamiast amfiladowych. Centralnie usytuowana sala przyjęć miała wysokość dwóch kondygnacji, gdzie bardzo też charakterystyczne stały się okna sięgające podłogi na piękny ogród z żywopłotami, fontannami i wszystkim co dawało bezpośredni wręcz kontakt z dworem, wyjściem na alejki i oczka wodne. Osiągnięciem tego stylu jest powiązanie rozplanowania budynku pałacowego z jego otoczeniem. Ważnymi elementami stają się schody zewnętrzne i tarasy, fronty mają wyraźne zaznaczone osie, a bryły i rzeźby kończą skrzydła boczne. Symetria staje się podstawowym elementem kompozycyjnym. Założenia pałacowo-ogrodowe komponowano wzdłuż osi przebiegającej przez bramę, dziedziniec, pałac i park. Monumentalność owych obiektów uzyskano dzięki zawartości i ogromowi bryły przy wielkim porządku. W parku występują rabaty kwiatowe, drzewa i krzewy cięte w geometryczne figury, rzeźby, altany, sadzawki np. Pałac Wersalski Ludwika XIV (barok klasyczny), zajmujący ponad 100 ha.