Miedzynarodowy

Architektura budynku Założenia były jedne, gdzie ustalono już na początku jakie cechy powinna posiąść konstrukcja każdego budynku. W modernizmie zapanował więc styl międzynarodowy, który posiadł nazwę od książki architekta Waltera Gropiusa z 1924 r. Miała dominować równowaga pionów i poziomów w elewacjach, gdzie miejsce dawnych, ciężkich kondygnacji zastąpiły duże białe powierzchnie tynkowane. Dominowały w architekturze szerokie okna bez ornamentów, tak samo cały dom mieszkalny nie posiadał ozdób. Dodatkowo obowiązywała harmonia poprzez elastyczność układów jasnych wnętrz, z szerokimi przejściami pomieszczeń do pomieszczeń. Całość to trójwymiarowość, gdyż styl międzynarodowy wpłynął przekonywująco dla wielu krajów tj. USA, Wielka Brytania, czy Niemcy. Owy styl międzynarodowy nakłaniał architektów do zasad stosowanych również w malarstwie jak neoplastycyzm, gdzie panowała swoboda, niesymetryczność planu, co jednak tworzyło współgrającą przestrzeń. Przesuwane ścianki z cegły i drewna np. Willa Schroedera z 1924 r.